به گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا، تنفیذ احکام ریاست جمهوری براساس اصل ۱۱۰ قانون اساسی برعهده رهبر معظم انقلاب است.
آیین تنفیذ حکم ریاست جمهوری حجت الاسلام و المسلمین دکتر «حسن روحانی» هفتمین رییس جمهوری اسلامی ایران در محضر رهبر معظم انقلاب اسلامی و با حضور مقامات کشوری و لشگری در حسینیه امام خمینی(ره) برگزار شد.
حجت الاسلام والمسلمین «محمد محمدی گلپایگانی» رییس دفتر رهبر معظم انقلاب در این آیین متن کامل حکم تنفیذ را قرائت کرد.
دکتر روحانی پس از قرائت این حکم توسط حجت الاسلام والمسلمین گلپایگانی، حکم خود را از رهبر معظم انقلاب اسلامی دریافت کرد و به طور رسمی رییس جمهوری اسلامی ایران شد.
حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری با کسب ۱۸ میلیون و ۶۱۳ هزار و ۳۲۹ رای به عنوان رییس جمهوری ایران انتخاب شد.
روحانی در رقابت با چهار نامزد اصولگرایان «محمدباقر قالیباف»، «سعید جلیلی »، «علی اکبر ولایتی» و «محسن رضایی» و نیز «سید محمد غرضی» نامزدی که به طور مستقل در این انتخابات حضور یافته بود، در مرحله اول انتخابات به پیروزی دست یافت.
روحانی که با شعار اعتدال و تدبیر پا به عرصه یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری گذاشت، اهم برنامه های خود را تعامل با جهان و بهبود وضعیت اقتصادی کشور اعلام کرد.
وی همچنین بارها اعلام کرد که دولت آینده دولت اعتدال خواهد بود و از تمامی افراد مفید برای کشور استفاده خواهد کرد.
روحانی پس از انتخابات از برنامه هایی ۱۰۰روزه برای اقتصاد کشور سخن به میان آورد و اعلام کرد که در ۱۰۰ روز نخست پس از تحویل گرفتن نهاد ریاست جمهوری به تحلیل وضعیت کنونی کشور و مشخص کردن راه کارهای لازم برای برون رفت از وضعیت کنونی می پردازد.
دکتر حسن روحانی که هفتمین رییس جمهوری اسلامی ایران است، در سال ۱۳۲۷ در شهر سرخه در استان سمنان به دنیا آمد. وی، تحصیلات ابتدایی را در سرخه و تحصیلات دروس دینی را از سال ۱۳۳۹، ابتدا در حوزه علمیه صادقیه در سمنان آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۴۰ وارد حوزه علمیه قم شد.
وی در سال ۱۳۴۸ به دانشگاه تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۱ دانشنامه لیسانس خود را در مقطع کارشناسی در رشته حقوق قضایی اخذ کرد.
روحانی با ادامه تحصیل در انگلیس، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق عمومی و دانشنامه دکترا در رشته حقوق اساسی را از دانشگاه کلدونیان گلاسکو دریافت کرد.
وی با کسب پروانه وکالت از کانون وکلای دادگستری مرکز در سال ۱۳۸۶، وکیل پایه یک دادگستری شد.
روحانی در آغاز جوانی، فعالیت سیاسی خود را با پیروی از امام خمینی(ره) آغاز کرد. وی از سال ۱۳۴۴ به سفرهای تبلیغی و سخنرانی علیه حکومت رژیم پهلوی در شهرهای مختلف رفت و توسط مأموران حکومتی بازداشت شد.
روحانی پس از سخنرانی در مراسم بزرگداشت مرحوم مصطفی خمینی در مسجد ارک تهران در آبان ۱۳۵۶ از سوی ساواک مورد تعقیب قرار گرفت و پس از آن به توصیه دکتر بهشتی و استاد مطهری از کشور خارج شد. وی مدتی به سخنرانی و تبلیغ برای دانشجویان خارج از کشور پرداخت و سپس به امام خمینی(ره) در پاریس پیوست.
پس از پیروزی انقلاب، در سال ۱۳۵۹ به نمایندگی مجلس شورای اسلامی انتخاب شد و در پنج دوره قانونگذاری به مدت ۲۰ سال از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۹ حضور داشت.
وی نایب رییس اول مجلس در دوره های چهارم و پنجم و رییس کمیسیون دفاع دوره های اول و دوم مجلس و رییس کمیسیون سیاست خارجی در دوره های چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی بود.
عضویت و ریاست شورای سرپرستی سازمان صدا و سیما از سال ۱۳۵۹ تا سال ۱۳۶۲ نیز از دیگر مسولیت های وی در دوران پس از انقلاب بوده است.
روحانی، پس از بازنگری قانون ‏اساسی جمهوری اسلامی ایران و تشکیل نهاد شورای عالی امنیت ملی، به مدت ۱۶ سال از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۴ در دوره های ریاست جمهوری «اکبر هاشمی رفسنجانی» و «سید محمد خاتمی» دبیر شورای عالی امنیت ملی بود.
وی تا پیش از روی کار آمدن دولت «محمود احمدی نژاد» به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی، سرپرست تیم مذاکره کننده هسته ای ایران بود.
در دوره ای که روحانی، سرپرستی تیم مذاکره کننده هسته ای ایران را به عهده داشت، جمهوری اسلامی ایران برای جلب اعتماد غربی ها پروتکل الحاقی را داوطلبانه پذیرفت و فعالیت های مربوط به زنجیره تولید سوخت هسته ای را نیز به طور داوطلبانه تعلیق کرد.
روحانی از سال ۱۳۷۰ به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب شد و تاکنون در این سمت فعالیت داشت. وی ریاست کمیسیون سیاسی-امنیتی-دفاعی این مجمع را برعهده داشت.
وی در انتخابات میان ‏دوره‏ای سومین دوره مجلس خبرگان رهبری در ۲۹ بهمن ۱۳۷۸ از حوزه انتخابیه استان سمنان به نمایندگی مجلس خبرگان رهبری انتخاب شد.