مردم ساحل نشین شهرستان گناوه استفاده از دریا را حق مسلم خود می دانند اما  گویا  استفاده از این حق بدون دغدغه ممکن نیست.

در  سالهای متمادی پیش و پس از انقلاب واژه "گناوه" در ذهن دولتی ها  همواره قاچاق را تداعی می کرد تا جایی که در اوایل دهه 70 بدلیل سیاستهای سختگیرانه دولت هاشمی رفسنجانی آبره های شهرستان گناوه بر روی ورود هر نوع کالای خارجی بسته شد و مغازه های کم رونق موجود در پاساژهای بهروزی، طالقانی، عبودی  و بهزادی که معمولان به فروش اندک کالای وارداتی همراه ملوانان مشغول بودند نیز یکی پس از دیگری تعطیل شد و موتورلنجها نیز بحدی در خور بنادر گناوه و ریگ راکد مانند که بدنه آنها رو به پوسیدن گذاشت.

ولی با روی کار آمدن دولت هفتم سیاستهای گمرکی به یکباره دگرگون شد و قانونی به نام ته لنجی برای شناورهای بنادر کوچک در نظر گرفته شد، چنانکه قریب به یک سال پس از تشکیل این دولت نه تنها  موتورلنجها یکی پس از دیگری برای مبادلات مرزی راهی کشورهای عرب حوزه جنوبی خلیج فارس شدند بلکه مغازه های پاساژه های قدیمی گناوه چنان پر رونق شد که ظرفیت کالاهای وارداتی را نداشت و مجتمع های تجاری جدید یکی پس از دیگری در اطراف میدان مرکزی شهر قد برافراشتند.

بارقه های امید به امرار معاش بهتر و کسب درآمد افزونتر نه تنها در وجود ساحل نشینان شهرستان گناوه  از ملوان تا مغازه دار نمایان شد بلکه همه کسانی که سالهای دور ساحل این بندر را برای کسب و کار به مقصد دیگر شهرها ترک کرده بودند به گناوه باز گشتند تا عده ای حرفه ملوانی را در پیش گیرند و گروه نیز  در مجتمع های تجاری نوساخته در این شهر محل کسب و کاری برای خود دسته و پا کنند.

درحالیکه ساحل نشیان گمان می کردند این دوره خوش امرار معاش سودآور پایانی ندارد اما اکنون چندسالی است که هر از گاهی قانون ته لنجی دستخوش تغیراتی می شود و هر روز دغدغه ای جدید را برای ساحل نشینان که عده ای از راه ملوانی و عده ای از راه خرید و فروش کالای همراه ملوان یا همان ته لنجی ارتزاق می کنند، بوجود می آورد.

امروز سه شنبه بیست و سوم خردادماه چهارمین روزی است که بازار تجاری گناوه در اعتراض به جدیدترین قانون کالای همراه ملوان یا همان ته لنجی تعطیل است و کسبه این بازار می گویند اگر قرار باشد این قانون ادامه یابد کالایی برای فروش در بازار این شهر پیدا نخواهد شد و بازار بطور طبیعی با رکود و تعطیلی مواجه می شود.